Scena 1: Spotkanie

Firma Goodie Goodie Productions zmagała się z wysoce konkurencyjnym rynkiem muzycznym Filadelfii roku 1999. Gdy współzałożyciele firmy Goodie, Paul Leitner i Giovanni LaRosa, dostali szansę promowania koncertu legendy hip-hopu, zespołu Gang Starr, zdecydowali się wykorzystać okazję, tworząc film dokumentujący występ.

W charakterze operatora kamery zatrudnili Richa Hoffmana z firmy Coyopa Productions. Pewnego dnia, podczas edycji nakręconego z udziałem Gang Starr materiału filmowego, Leitner spostrzegł scenariusz leżący na łóżku Hoffmana. Leitner był filmowcem samoukiem z kilkoma ukończonymi scenariuszami na koncie. Zaczął rozmawiać z Hoffmanem o wspólnym tworzeniu filmów.

Scena 2: Tworzenie filmu

Po wystawie Digital Video Expo jesienią 2000 roku w Los Angeles Hoffman nabrał przekonania, że mógłby nakręcić film w niedrogim formacie cyfrowym, co pozwoliłoby mu na zachowanie artystycznego wpływu nad produktem i jego dystrybucją. Firmy Goodie Goodie Productions i Coyopa Productions, uzbrojone w cyfrową kamerę wideo, komputer i dwa zewnętrzne dyski twarde, połączyły siły i stworzyły za własne środki film Invisible Mountains, opowieść o dorastaniu malarza miotającego się między artystycznymi wizjami i światem rzeczywistym.

W czasach filmu analogowego finansowanie było jedną z głównych przeszkód dla osób pragnących tworzyć filmy. Wybierano szkoły filmowe, aby uzyskać dostęp do drogiego wyposażenia, a nie w celu zdobycia dyplomu. Trudno było wyprodukować film, który odniósłby sukces, bez wsparcia dużej wytwórni. Dziś do stworzenia dobrego filmu potrzebny jest przede wszystkim talent. Rozwiązania wykorzystujące cyfrowe pamięci masowe ułatwiają resztę.

Hoffman i Leitner zredukowali wydatki na film, wykorzystując prosperującą lokalną branżę filmową. Poprzez ogłoszenie otwartych castingów, firma GGP znalazła utalentowanych lokalnych aktorów zainteresowanych możliwością prezentacji swojej osoby i zdobycia doświadczenia. Zespół filmowy pracował zwykle w podstawowym składzie liczącym 5 osób. Ale co najważniejsze, powstanie tego filmu było możliwe dzięki wykorzystaniu nowej technologii. Jak twierdzi Leitner „film Invisible Mountains nie zostałby ukończony bez zewnętrznych dysków twardych wykorzystywanych do przechowywania i tworzenia kopii zapasowych nakręconego w ciągu dnia i zmontowanego materiału filmowego, a wreszcie gotowego filmu”.

Twórcy filmowi — zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy — wiedzą, że dyski twarde mogą przyspieszyć ich pracę. Wiele obecnie używanych, niedrogich cyfrowych kamer wideo (DV) ma wbudowane dyski twarde. Jest to ogromna zaleta. Filmy wideo o wysokiej rozdzielczości mogą być przechowywane z zachowaniem lepszej jakości, a operatorzy kamer nie muszą się martwić o przypadkowe usunięcie sceny, jak ma to miejsce w przypadku taśmy. Reżyserzy mogą też przechodzić bezpośrednio do wybranych scen bez potrzeby przewijania taśmy filmowej. Zamiast wgrywać w czasie rzeczywistym film wideo do programu umożliwiającego jego edycję, co zajmuje czasem wiele godzin, kamery z twardymi dyskami pozwalają filmowcom na kopiowanie plików na komputery, gdzie mogą być one przechowywane na dyskach twardych, a następnie poddawane końcowej edycji.

Edycja filmu polega na dokonywaniu wyborów. W dawnych czasach wybory te oznaczały cięcie i sklejanie fragmentów taśmy filmowej. Zajmowało to dużo czasu i trudno było znaleźć użyteczne ujęcia. Dzisiejsza technologia dysków twardych sprawia, że te czynności przeszły już do historii. Większa szybkość przesyłania danych i większe pojemności pozwalają na przechowywanie, oglądanie i modyfikowanie obrazów i dźwięku w czasie rzeczywistym. Filmowcy mogą się skoncentrować na fabule, a nie na narzędziach.

Rozwiązania oparte na zewnętrznych pamięciach masowych stają się coraz szybsze i oferują coraz większą pojemność, co daje filmowcom swobodę włączania bardziej kreatywnych elementów do swoich dzieł. Na przykład w filmie Invisible Mountains wykorzystano animację cyfrową, aby pokazać proces myślowy głównego bohatera. Leitner wyjaśnia: „Wykorzystanie animacji oznacza bez wątpienia największe zapotrzebowanie na pojemność i kopie zapasowe wykonywane na zewnętrznych dyskach. Skoro animacja stanowi jedną trzecią filmu Invisible Mountains, przeliczanie całej masy warstw sprawiło, że zewnętrzne dyski twarde były absolutnie niezbędne do tworzenia i przechowywania obrazów”.