Niezrównana pojemność zoptymalizowana pod kątem skali i całkowitego kosztu posiadania

Przy opracowywaniu infrastruktury danych na dużą skalę należy pamiętać, że nie wszystkie nośniki danych oferują takie same korzyści. W przypadku zastosowań wymagających ciągłego zapisywania i przetwarzania danych — takich jak potoki sztucznej inteligencji, archiwa monitoringu wideo lub kopie zapasowe w chmurze — dyski twarde zapewniają lepszą wydajność pod względem całkowitego kosztu posiadania (TCO), zużycia energii i trwałości.

Centra danych o dużej skali obsługują szeroki zakres obciążeń związanych z zarządzaniem danymi i oczywiste jest, że żaden nośnik danych nie spełnia wszystkich kluczowych kryteriów. Optymalna architektura wykorzystuje kombinację dysków twardych i dysków SSD, aby osiągnąć najlepsze rezultaty. Rozważmy symulację obciążenia w skali ponad 100 PB: dyski twarde, takie jak Seagate Exos 32TB, wyraźnie przewyższają dyski SSD pod względem opłacalności i efektywności energetycznej w przypadku zadań wymagających dużej ilości zapisu, zapewniając taką samą wydajność i przepustowość.

Dyski SSD sprawdzają się w przypadku wdrożeń o dużej liczbie operacji odczytu i mniejszych rozmiarach, ale w scenariuszach nastawionych na zapis ich koszty i zużycie energii gwałtownie rosną. Dzieje się tak, ponieważ dyski SSD wymagają znacznego, nadmiernego magazynowania danych w celu rozwiązania ograniczeń wytrzymałościowych w całym cyklu ich eksploatacji. Jeśli weźmiemy pod uwagę dodatkowe zasoby niezbędne do spełnienia wymagań wytrzymałości dysku na zapis, korzyści mogą stać się jeszcze wyraźniejsze: w środowiskach o dużej objętości i intensywnym zapisie dyski twarde są efektywnie skalowalne, oferując ekonomiczne i zrównoważone rozwiązanie. Chociaż klaster pamięci masowej o pojemności przekraczającej 100 PB będzie korzystał przede wszystkim z dysków twardych, w celu zapewnienia optymalnej wydajności systemu uwzględniono również pewien odsetek dysków SSD (zwykle 5–10%).